Poziomy rozwoju Duszy

 


Kolejny przekaz bezpośredni ze Źródła Wszystkiego Co Jest, dotyczy poziomów rozwoju Duszy i porządkuje wiedzę na ten temat. Jest to zagadnienie coraz bardziej popularne i funkcjonuje wiele domysłów, opierających się na przekazach z niższych poziomów energetycznych. Zaistniała zatem potrzeba, aby powstała wersja zweryfikowana zgodnie z wiedzą pochodzącą z poziomu Zero (Stwórcy).

Istnieje siedem poziomów dojrzałości Duszy, zazwyczaj każdy składa się z siedmiu etapów, ale nie zawsze. Na każdy etap przypada tyle wcieleń, ile doświadczeń Dusza zebrała i jeszcze potrzebuje zebrać, aby dopełnić dany etap rozwoju.

Cykl inkarnacyjny trwa zawsze dziewięć wcieleń, podczas których Dusza ma zgromadzić konkretny zestaw doświadczeń. Dopóki nie opanuje wystarczająco lekcji, istnieje zawieszona pomiędzy obecnym a następnym poziomem rozwoju, co może odczuwać jako dodatkowe obciążenie, dyskomfort, wyzwanie.

1.   Kosmiczne Dzieci – tych Dusz inkarnuje najmniej, bo ok 1% całej populacji Istot. W większej ilości zaczęły schodzić po 2000r. To dusze o czystym DNA, które pierwszy raz inkarnują na Ziemi. Mają naturalny, całkowity kontakt ze Źródłem Wszystkiego Co Jest. Energetycznie, mają inaczej zbudowany układ nerwowy i są bardzo wrażliwe. Często są to dzieci z autyzmem lub zespołem Downa. Świat ziemski wydaje im się brutalny. Uczą się jak wygląda świat o niskich wibracjach, w stanie dysharmonii, rozstrojenia i chaosu. 

Lekcje do przerobienia: ODPORNOŚĆ

Główną lekcją dla Kosmicznych Dzieci jest kształtowanie odporności emocjonalnej oraz nauka komunikacji. Uczą porozumiewać się swobodnie i bez barier wyrażać siebie. Mają wiele do przekazania, ponieważ przychodzą uczyć na Ziemi o prawach uniwersalnych.

  

2.   Noworodki – są to Dusze, którym trudno podporządkować się obowiązującym zasadom, ponieważ są dla nich skomplikowane. Walczą o przetrwanie, lubią żyć na marginesie społecznym, miłości i seksu doświadczają w sposób powierzchowny. Dusze te gromadzą najwięcej negatywnej karmy. Mają krótką pamięć i szybko zapominają.

Lekcje do przerobienia: ADAPTACJA

Główną lekcją dla Dusz Noworodków jest zdolność dostosowania się do obowiązujących reguł. Uczą się jak żyć, aby nie wyrządzać szkód sobie i innym. Mają kształtować swoją czakrę podstawy – wolę życia i przetrwania, uziemienie, stabilność.

  

3.  Dusza w okresie dojrzewania (nastolatka) – są lepiej przystosowane do życia na Ziemi od Noworodków, ale brak im swobody i pełnej akceptacji tego, co jest. Poszukują dyscypliny, która pozwala im zaadaptować się na tym świecie. Dominującą rolę w ich życiu odgrywa prawo i porządek. Są to istoty pedantyczne, racjonalne, pragmatyczne i imperatywne. Zazwyczaj są bardzo konserwatywne religijnie, kościół daje im pogląd na to, co jest właściwe. Brak im elastyczności. Mają wiele zahamowani seksualnych. Są surowymi i wymagającymi opiekunami, którzy stosują kary cielesne. Dla nich świat jest biało - czarny, dobry - zły. Są to Dusze zamknięte na VI poziomie (Praw). Cechuje ich podejście, zgodnie z którym trzeba przestrzegać prawa i etykiety, postępować według ustalonych reguł za wszelką cenę. Są aktywnymi obywatelami, działaczami polityczno-społecznymi, społecznikami, naukowcami, odkrywcami, a także twórcami folkloru i sztuki narodowej. Często są narodowcami i ksenofobami. Nie tolerują przemocy. Wśród innych poziomów rozwoju Dusz, mają największą skłonność do chowania żalu i urazy. Najbardziej manifestują się u nich choroby i dolegliwości. Chroniczne popadanie w silne emocje i zachowania impulsywne powodują u nich problemy psychofizyczne. Zwolennicy medycyny konwencjonalnej, leków i chirurgii. Najwięcej takich Dusz miało wpływ na losy świata w okresie końca XVIII w./ początku XIX w. Takie dusze ustanawiały wtedy prawo i kreowały normy społeczne. W tamtych czasach popularne były wszelkie choroby płuc, suchoty, gruźlice.

Lekcje do przerobienia: HUMANITARYZM

Główną lekcją dla Dusz w okresie dojrzewania jest otwieranie czakry serca.  Uczą się człowieczeństwa i empatii oraz elastyczności.

  

4.    Dusze w rozkwicie – są materialistami, głównym napędem ich rozwoju jest niezależność, sukces i prestiż. Mają skłonność do egoizmu, snobizmu, życia na pokaz, stwarzania pozorów, pracoholizmu, uczestniczenia w „wyścigu szczurów”. Wśród Dusz na różnych poziomach, to Dusze w rozkwicie najczęściej zostają liderami. Najbardziej boją się porażki. Często są wizjonerami, chcą być podziwiani, zawsze dążą do sukcesu i są przekonani, że tylko to da im szczęście. Lubią robić wrażenie na otoczeniu. Muszą być modni, trendy i na topie. Długo wyglądają młodo. Charakterystyczna jest u nich walka o bogactwo i współzawodnictwo. Traktują świat jak swoją własność. Tworzą enklawy (prawnicy, lekarze, politycy, yuppies), a innych uważają za motłoch. Często kolekcjonują trofea w postaci dyplomów, certyfikatów i prestiżowego członkostwa w różnych organizacjach. Chcą być „grubą rybą”, często uważają, że „jak cię widzą, tak cię piszą”. Są zamknięci emocjonalnie, mają problem z utrzymaniem i umacnianiem więzi oraz relacji. Trzymają się sztywno norm kulturowych i społecznych. Dusze w rozkwicie tworzyły świat korporacyjny lat 80-tych. Dobrym przykładem kraju, w którym przeważa mentalność Dusz w rozkwicie jest współczesna Japonia.

Lekcje do przerobienia: EMPATIA

Główną lekcją dla Dusz w rozkwicie jest nauka współczucia, bliskości, umiejętności bycia z samym sobą i współistnienia bez potrzeby rywalizacji. Mają do przepracowania pożądanie i poczucie konkurencji.

  

5.    Dusze w dojrzałym wieku – jest ich obecnie najwięcej. To poszukiwacze filozofii życia i zbawiciele świata. Na tym etapie rozpoczyna się czas transcendencji i duchowych odkryć, zadawanie pytań „kim jestem?”, „dokąd zmierzam?”. Mają skłonność do autodestrukcji, odczuwania bólu istnienia. Cechuje ich intensyfikacja emocji, ogromna empatia, idealizm, podatność na używki. Mają potrzebę walki z brakiem sprawiedliwości. Często wśród nich są artyści i osoby o artystycznej duszy. Doskonałym przykładem obecności i wyrazem mentalności tych Dusz na Ziemi  jest walka o równouprawnienie, prawa zwierząt, wszelkie ruchy społeczne dążące do poprawy warunków życia i pracy. Ich wpływ mocno akcentuje się od lat 70-tych ubiegłego wieku. Najwięcej Dusz w dojrzałym wieku jest we Wschodniej Europie.

Lekcje do przerobienia: INTROSPEKCJA

Główną lekcją dla Dusz w dojrzałym wieku jest przepracowanie praktycznej, technicznej strony działania, znalezienie równowagi pomiędzy ideą a wprowadzeniem w czyn, oraz uwolnienie się z programów na zbawianie świata.

  

6.  Dusze stare – podążają własną ścieżką, za swoją indywidualną percepcją. Funkcjonują poza religiami i strukturami systemowymi. Rzadko robią coś, czego nie chcą. Mogą być postrzegane jako ekscentryczne. Mają głębokie poczucie bycia częścią większej całości. Cechuje ich naturalna bezwarunkowa miłość. Większość ich energii może być zużyta na rozwój duchowy. Zazwyczaj są kompetentne w wielu sprawach, ale najczęściej nie wykorzystują swoich możliwości. Ich główny program to „już to wszystko miałam, więc nie potrzebuję”. Dążą do życia w pełnej zgodzie ze swoimi wartościami. Ponieważ zebrały już wiele doświadczeń, mają często skłonność do protekcjonalnego traktowania młodszych Dusz, zwłaszcza tych, które żyją kultem materializmu. Doświadczają nauki równoważenia składników duchowych i materialnych, co może mocno akcentować się w ich życiorysie. Dla starej Duszy nie ma znaczenia jaką ma płeć, ani to czy osiągnie sławę. Znacznie wiele mniej z nich osiąga coś w stosunku do Dusz młodych i w dojrzałym wieku.

Lekcje do przerobienia: ROZWÓJ DUCHOWY

Największym wyzwaniem dla Dusz starych jest opanowanie(brak rezonansu) oraz poszanowanie. Mają do przepracowania oś doceniam-lekceważę, docenianie w pełni siebie i innych, oraz zdolność pełnego zadowolenia z przebywania w ciele fizycznym. Jedną z głównych lekcji jest dla nich całkowite opanowanie zdolności pozostawania w stanie doskonałej, bezwarunkowej harmonii i równowadze, bez względu na okoliczności. 

Cykle inkarnacyjne na poziomie Dusz starych mogą trwać znacznie dłużej niż inne. Nie istnieje wyraźny punkt końcowy inkarnacji. Dusza stara wciela się na Ziemi, a także w innych przestrzeniach, dopóki nie zamknie wszystkich cykli karmicznych i nie przekaże swojej wiedzy jednej istocie. Każda stara Dusza dochodzi do momentu relacji mistrz-uczeń.

 

7.   Praktyka – ostatnim poziomem rozwoju Duszy jest praktyka oraz dostrajanie zdobytej wiedzy i umiejętności w różnych środowiskach egzystencji. Często są to wcielenia pozaziemskie. Czasem Dusza stara może powracać na Ziemię, aby zdobywać dodatkowe umiejętności, które potrzebne są jej w praktyce egzystencji pozaziemskiej.

  

         Podsumowując, każda Dusza ma prawo doświadczać tego, czego potrzebuje do rozwoju i tak jak potrafi. Warto wiedzieć, że można Duszę wesprzeć i zaprogramować wspólnie, aby doświadczała rozwoju w sposób łagodny, radosny i lekki. Każda Dusza może rozwijać się w warunkach pokoju, ładu i harmonii tak samo, a nawet lepiej. Doświadczanie rzeczy trudnych lub traumatycznych wynika jedynie z negatywnych obciążeń. Często, gdy Dusze uświadomią sobie ogrom cierpienia, którego doświadczały ich poszczególne kreacje, popadają w głębokie poczucie winy. Dusza w takim stanie myśli, że musi odpokutować, albo zadośćuczynić za błędy swoich przekonań, i że nie zasługuje na to, aby doświadczać lekko, łatwo i przyjemnie. W niektórych przypadkach proces wybaczania Duszy samej sobie może potrwać, zanim zaakceptuje ona w pełni, że jej trudne doświadczenia były naturalną wypadkową obciążeń. Gdy Dusza otwiera się całkowicie na swobodne i przyjemne doświadczanie bez negatywizmu, wtedy życie w danej kreacji staje się dużo prostsze i bardziej harmonijne.   

Katarzyna